Przejdź do treści 
Arkusz Radykalnego Wybaczania to narzędzie stworzone przez Colina Tippinga, które prowadzi krok po kroku przez proces pracy z krzywdą, trudnymi emocjami i przekonaniami związanymi z bolesnym doświadczeniem. Wypełniając arkusz, najpierw opisujesz swoją historię i nazywasz emocje, a następnie stopniowo otwierasz się na zmianę dotychczasowej interpretacji wydarzenia i inną perspektywę. Celem tej pracy nie jest usprawiedliwienie osoby, która Cię skrzywdziła, ale uwolnienie się od ciężaru krzywdy i odzyskanie poczucia sprawczości.
Arkusz Radykalnego Wybaczania jest jednym z podstawowych narzędzi metody stworzonej przez Colina Tippinga. Nie jest testem ani formularzem, w którym istnieją dobre i złe odpowiedzi. To zestaw pytań, które prowadzą Cię przez kolejne etapy procesu.
Zaczynasz od tego, co się wydarzyło i jak dzisiaj widzisz swoją historię. Jest miejsce na emocje, również te trudne i niewygodne. Dopiero później zaczynasz przyglądać się swoim interpretacjom, przekonaniom i temu, jakie znaczenie nadałaś temu doświadczeniu.
To ważne, bo w Radykalnym Wybaczaniu nie zaczynamy od powiedzenia sobie: „muszę wybaczyć”.
Najpierw potrzebujemy uznać, że coś nas zabolało.
Jeśli chcesz lepiej zrozumieć samą metodę i założenia, na których się opiera, przeczytaj również mój artykuł „Czym jest Radykalne Wybaczanie?”.
Arkusz nie daje Ci gotowej odpowiedzi na pytanie, jak powinnaś myśleć o swojej historii. Prowadzi Cię przez pytania, które pomagają zobaczyć ją szerzej.
Proces zaczyna się od faktów i emocji. Później przechodzi do interpretacji, przekonań i próby spojrzenia na wydarzenie z innej perspektywy.
To ten sam proces, który opisałam dokładniej w artykule „Etapy Radykalnego Wybaczania – 5 kroków, które uzdrawiają”.
W arkuszu przechodzisz przez niego za pomocą konkretnych pytań.
Na początku opisujesz to, co się wydarzyło. Co zrobiła druga osoba? Co dokładnie Cię zabolało? Za co masz do niej żal? Co według Ciebie zrobiła źle?
Na tym etapie nie próbujesz być obiektywna.
Nie szukasz usprawiedliwienia dla drugiej osoby. Nie zastanawiasz się jeszcze, czego miała Cię nauczyć ta sytuacja. Nie próbujesz być „ponad tym”.
Masz prawo opowiedzieć swoją historię dokładnie tak, jak ją dzisiaj widzisz.
To szczególnie ważne wtedy, kiedy przez długi czas próbowałaś pomniejszać własną krzywdę albo tłumaczyć zachowanie drugiego człowieka.
Kolejne pytania prowadzą Cię do emocji związanych z tym, co się wydarzyło. Może pojawić się złość. Smutek. Rozczarowanie. Wstyd. Bezsilność. Lęk. Poczucie odrzucenia.
Nie chodzi o to, żeby oceniać, czy masz prawo tak się czuć. Chodzi o zauważenie tego, co rzeczywiście czujesz.
Często chcemy jak najszybciej przejść do wybaczenia, bo wydaje nam się, że wtedy przestanie boleć. Tymczasem trudno uwolnić emocję, której wcześniej nie pozwoliłyśmy sobie nawet poczuć.
Dlatego Radykalne Wybaczanie nie każe Ci przeskoczyć bólu. Najpierw daje mu miejsce.
W pewnym momencie arkusz zaczyna prowadzić Cię od samego wydarzenia do tego, co pomyślałaś o sobie, drugim człowieku i świecie pod jego wpływem.
To bardzo ważna część procesu. Bo czym innym jest fakt: „Partner mnie zdradził”.
A czym innym wniosek: „Nie byłam wystarczająco dobra”.
Czym innym jest: „Ojciec nie był obecny w moim dzieciństwie”. A czym innym: „Nie jestem ważna”.
Wydarzenie mogło należeć do przeszłości, ale przekonanie, które wtedy powstało, może wpływać na Twoje życie jeszcze wiele lat później.
Dlatego arkusz pomaga oddzielić to, co się wydarzyło, od znaczenia, które temu nadałaś.
To etap, który najbardziej odróżnia Radykalne Wybaczanie od tradycyjnego rozumienia wybaczenia.
Nie chodzi już tylko o to, żeby przestać mieć żal do drugiej osoby. Zaczynasz sprawdzać, czy możesz zobaczyć swoją historię również z innej strony. Co ta sytuacja uruchomiła w Tobie? Jakie przekonanie Ci pokazała?
Czy dostrzegasz schemat, który pojawiał się również wcześniej? Co dzięki temu doświadczeniu zaczęłaś widzieć inaczej?
W filozofii Colina Tippinga pojawia się możliwość spojrzenia na trudne doświadczenia jak na wydarzenia, które mogą mieć znaczenie dla naszego rozwoju.
Nie oznacza to jednak, że krzywda była dobra, potrzebna albo że osoba, która Cię skrzywdziła, nie ponosi odpowiedzialności za swoje zachowanie. Nie musisz również zmuszać się do znalezienia „daru” w czymś, co nadal bardzo boli.
Możesz zacząć od prostszego pytania: „Skoro to już się wydarzyło, co chcę zrobić z tym doświadczeniem dzisiaj?” Czasem właśnie ono otwiera zupełnie nową perspektywę.
Ostatnia część procesu dotyczy tego, co z nową perspektywą zrobisz w swoim życiu. Bo samo zrozumienie własnego schematu jeszcze go nie zmienia.
Jeżeli odkryłaś na przykład, że przez lata rezygnowałaś z własnych potrzeb ze strachu przed odrzuceniem, pojawia się pytanie: co chcesz teraz robić inaczej?
Jeżeli zobaczyłaś przekonanie „nie jestem wystarczająca”, możesz zacząć zauważać momenty, w których nadal podejmujesz decyzje właśnie z tego miejsca.
Jeżeli odkryłaś, że nie stawiałaś granic, możesz zacząć je budować.
Wtedy proces przestaje dotyczyć wyłącznie przeszłości a zaczyna zmieniać to, jak żyjesz dzisiaj.
Przede wszystkim nie spiesz się.
Arkusz nie jest zadaniem, które trzeba wykonać poprawnie od początku do końca. Jeśli przy którymś pytaniu pojawiają się silne emocje, zatrzymaj się przy nim. Nie musisz natychmiast przechodzić dalej.
Odpowiadaj tak, jak naprawdę czujesz i myślisz, a nie tak, jak Twoim zdaniem „powinna” odpowiedzieć osoba, która chce wybaczyć.
Jeżeli jesteś wściekła, napisz, że jesteś wściekła. Jeżeli nie jesteś gotowa zobaczyć innej perspektywy, również możesz to zauważyć. Nie próbuj wymuszać na sobie wybaczenia.
Warto również wrócić do wypełnionego arkusza po pewnym czasie. Czasem pytanie, na które dzisiaj nie masz żadnej odpowiedzi, za kilka dni albo tygodni zaczyna wyglądać zupełnie inaczej.
I jeszcze jedna rzecz: nie traktuj arkusza jak narzędzia do ustalenia, kto miał rację. Jego zadaniem nie jest rozstrzygnięcie historii. Ma pomóc Ci zobaczyć, co ta historia nadal robi z Tobą.
Czasem zaczynamy wypełniać Arkusz Radykalnego Wybaczania przekonane, że pracujemy z jednym konkretnym wydarzeniem. A później okazuje się, że pod nim znajduje się coś znacznie starszego.
Zdrada partnera może uruchomić przekonanie „nie jestem wystarczająca”. Odrzucenie przez bliską osobę może dotknąć starego lęku „zostanę sama”. Konflikt może pokazać, że od lat nie stawiasz granic, bo boisz się, że ktoś przestanie Cię lubić.
I właśnie dlatego praca z arkuszem może prowadzić znacznie głębiej niż samo pytanie: „Jak mam mu wybaczyć?”
Czasem ważniejsze okazuje się pytanie: „Co ta sytuacja pokazała mi o mnie?”
Tak. Arkusz został stworzony również jako narzędzie do samodzielnej pracy i wiele osób właśnie w ten sposób z niego korzysta.
Nie każdą historię łatwo jednak zobaczyć samemu z innej perspektywy.
Szczególnie wtedy, kiedy wydarzenie jest świeże, nadal budzi silne emocje albo dotyka przekonań i schematów, które towarzyszą Ci od wielu lat.
Możesz wtedy wielokrotnie dochodzić do tego samego miejsca. Wiedzieć, że chciałabyś odpuścić, ale nie potrafić tego zrobić. Rozumieć coś na poziomie intelektualnym, a jednocześnie nadal czuć ogromną złość, żal czy poczucie krzywdy.
W takiej sytuacji możesz przejść przez proces ze wsparciem.
Podczas indywidualnych sesji Radykalnego Wybaczania pracujemy z Twoją konkretną historią, emocjami oraz przekonaniami, które się pod nią kryją. Nie chodzi o to, żeby przekonać Cię, że masz wybaczyć. Przechodzimy przez proces krok po kroku, w Twoim tempie.
Jeśli czujesz, że chcesz przejść ten proces ze wsparciem, zobacz, jak wygląda mój Pakiet Sesji Radykalnego Wybaczania.
Arkusz Radykalnego Wybaczania znajdziesz w książce Colina Tippinga „Radykalne Wybaczanie”. Warto korzystać z arkusza razem z opisem metody zawartym w książce, ponieważ poszczególne pytania są częścią całego procesu Radykalnego Wybaczania, a nie tylko zestawem ćwiczeń do wypełnienia.
Jeśli nie wiesz, jak pracować z arkuszem albo utknęłaś na którymś z jego etapów, możesz również przejść przez ten proces ze mną podczas indywidualnych sesji Radykalnego Wybaczania.
Autorka: Magdalena Knapik – coach relacji oraz trener radykalnego wybaczania, certyfikowana prowadząca gry satori i ceremonii wybaczania w kręgu. Wspieram osoby w uwolnieniu się od żalu, bólu i poczucia krzywdy oraz w odkryciu mocy i wolności jakie rodzą się z wybaczenia. Pracuję indywidualnie online oraz organizuję grę satori oraz ceremonię wybaczania w kręgu w Krakowie.
