Przejdź do treści 
To, że partner Cię zdradził i nie przeprasza, może być wyjątkowo bolesne – nie oznacza to jednak, że nie możesz uzdrowić swoich ran. Jego przeprosiny mogą pomóc w odbudowie zaufania, jednak nie są warunkiem odzyskania przez Ciebie spokoju. Możesz zacząć wracać do równowagi, nawet jeśli on nie rozumie, jak bardzo Cię zranił. Pierwszym krokiem jest uznanie własnego bólu, zadbanie o poczucie bezpieczeństwa i stopniowe odzyskiwanie wpływu na swoje życie.
Kiedy dowiadujesz się, że człowiek, z którym dzieliłaś życie, któremu ufałaś i z którym być może planowałaś wspólną przyszłość, dopuścił się zdrady, masz poczucie, jakby ktoś w jednej chwili odebrał Ci grunt spod nóg. Nagle wszystko, co do tej pory wydawało się pewne i bezpieczne, staje pod znakiem zapytania, a Ty próbujesz odnaleźć się w rzeczywistości, której nigdy dla siebie nie chciałaś.
I chociaż sama zdrada jest już wystarczająco bolesnym doświadczeniem, czasami jeszcze trudniejsze okazuje się to, co następuje później. Twój partner nie przeprasza, nie okazuje żalu albo wypowiada zdawkowe „przepraszam”, po którym oczekuje, że zamkniesz temat i zaczniecie żyć tak, jakby nic się nie wydarzyło. Tymczasem Ty nadal nie możesz spać, wracasz myślami do tego, co odkryłaś, i próbujesz zrozumieć, jak człowiek, który deklarował miłość, mógł zrobić Ci coś takiego.
Być może wielokrotnie wyobrażałaś sobie rozmowę, podczas której on wreszcie spojrzy Ci w oczy i powie, że rozumie, jak ogromną krzywdę Ci wyrządził, że naprawdę żałuje i bierze pełną odpowiedzialność za swoje zachowanie. Wierzysz, że kiedy usłyszysz te słowa, poczujesz ulgę, przestaniesz wracać do przeszłości i wreszcie będziesz mogła ruszyć dalej.
Ale chciałabym zaprosić Cię do spojrzenia na tę sytuację z nieco innej perspektywy, ponieważ być może od dłuższego czasu czekasz na coś, co wcale nie musi być warunkiem Twojego zdrowienia.
Nie potrzebujesz jego przeprosin, żeby zacząć zajmować się swoim bólem. Możesz ich pragnąć, możesz ich oczekiwać, ale nie musisz uzależniać od nich całej swojej przyszłości.
Kiedy pracuję z kobietami, które doświadczyły zdrady, bardzo często słyszę, że najbardziej boli je nie tylko to, co zrobił partner, ale również fakt, że on zdaje się zupełnie nie rozumieć konsekwencji swojego zachowania. One próbują mu tłumaczyć, jak bardzo zmieniło się ich życie, opowiadają o nieprzespanych nocach, ciągłym napięciu i utracie zaufania, a mimo to mają wrażenie, że ich słowa nie docierają do drugiej strony.
Dlaczego tak bardzo zależy nam na przeprosinach?
Ponieważ po zdradzie tracimy nie tylko zaufanie do partnera, ale często również do samych siebie, do własnej intuicji i umiejętności rozpoznawania tego, co dzieje się w naszym życiu. Zaczynamy zastanawiać się, jak mogłyśmy nie zauważyć sygnałów, czy byłyśmy wystarczająco dobre, czy może zrobiłyśmy coś, co doprowadziło do tej sytuacji.
W takich okolicznościach szczere przeprosiny mogą mieć ogromne znaczenie, ponieważ są potwierdzeniem, że odpowiedzialność za zdradę leży po stronie osoby, która się jej dopuściła. Chcemy usłyszeć, że nasz ból jest zrozumiały, że nie przesadzamy i że to, co nas spotkało, rzeczywiście było krzywdą.
Problem pojawia się jednak wtedy, kiedy zaczynamy wierzyć, że dopóki partner nie wypowie odpowiednich słów, dopóty nie będziemy mogły poczuć się lepiej.
W ten sposób, często zupełnie nieświadomie, oddajemy drugiej osobie ogromną władzę nad własnym samopoczuciem, ponieważ nasze poczucie bezpieczeństwa zaczyna zależeć od tego, czy ona wreszcie zrozumie, przeprosi i okaże skruchę w taki sposób, jakiego potrzebujemy.
A przecież to, co czujesz, nie staje się mniej prawdziwe tylko dlatego, że ktoś inny nie potrafi tego zobaczyć lub nie chce się do tego przyznać.
Jednym z najbardziej wyczerpujących doświadczeń po zdradzie jest nieustanne analizowanie tego, co się wydarzyło, i poszukiwanie odpowiedzi na pytania, które często nie dają nam spokoju nawet przez wiele miesięcy.
Dlaczego on to zrobił? Dlaczego wybrał właśnie tę kobietę? Czy czegoś mu brakowało w naszym związku? Czy mnie jeszcze kochał? Czy kiedy mówił, że jest w pracy, naprawdę był z nią? Ile razy mnie okłamał i jak długo to wszystko trwało?
Być może znasz ten stan, kiedy jedna myśl uruchamia kolejną, a Ty przez wiele godzin próbujesz odtworzyć wydarzenia, przypomnieć sobie rozmowy i znaleźć moment, w którym wszystko zaczęło się zmieniać. Wydaje Ci się, że jeśli uda Ci się wreszcie połączyć wszystkie elementy tej historii, zrozumiesz, dlaczego doszło do zdrady, a wraz z tym zrozumieniem przyjdzie upragniony spokój.
Tyle że bardzo często tak się nie dzieje.
Zdrada jest doświadczeniem, które może bardzo silnie naruszyć nasze poczucie bezpieczeństwa, ponieważ osoba, przy której dotychczas czułyśmy się chronione, nagle okazuje się źródłem cierpienia i zagrożenia emocjonalnego.
W odpowiedzi na takie doświadczenie organizm może pozostawać w stanie podwyższonej czujności, a umysł zaczyna intensywnie poszukiwać informacji, które pozwolą mu zrozumieć sytuację i uniknąć podobnego zranienia w przyszłości. Dlatego tak trudno przestać analizować, sprawdzać, porównywać fakty i zastanawiać się, czy partner powiedział już całą prawdę.
To, co z zewnątrz może wyglądać jak niepotrzebne rozpamiętywanie, często jest próbą odzyskania kontroli nad rzeczywistością, która nagle stała się nieprzewidywalna.
Niestety, kiedy takie myślenie przybiera postać ruminacji, czyli uporczywego powracania do tych samych pytań i scenariuszy, zamiast przynosić ulgę, może utrzymywać nas w stanie napięcia i sprawiać, że coraz trudniej skupić się na codziennym życiu.
Jeśli masz wrażenie, że mimo upływu czasu wciąż wracasz myślami do tego, co się wydarzyło, przeczytaj również mój artykuł „Nie mogę zapomnieć zdrady”, w którym wyjaśniam, dlaczego tak trudno uwolnić się od tych wspomnień.
Chcę tutaj wyraźnie podkreślić, że masz prawo oczekiwać od partnera prawdy, szczególnie jeśli rozważasz pozostanie w związku i odbudowę zaufania. Uczciwość, gotowość do odpowiadania na trudne pytania i zakończenie ukrywania informacji są ważnymi elementami tego procesu.
Czym innym jest jednak uzyskanie informacji potrzebnych do podjęcia świadomej decyzji, a czym innym przekonanie, że poznanie każdego szczegółu zdrady sprawi, iż przestaniesz cierpieć.
Możesz dowiedzieć się, kiedy się poznali, jak długo trwała ich relacja, co do siebie czuli i dlaczego Twój partner zdecydował się przekroczyć granice waszego związku, a mimo to nadal odczuwać rozpacz, złość, upokorzenie czy lęk przed ponownym zranieniem.
Dzieje się tak dlatego, że intelektualne zrozumienie tego, co się wydarzyło, nie jest równoznaczne z emocjonalnym przepracowaniem doświadczenia zdrady.
Wiedza może pomóc Ci uporządkować fakty, ale nie sprawi automatycznie, że odzyskasz poczucie bezpieczeństwa, zaufanie do siebie czy wewnętrzny spokój. Te obszary wymagają czasu, uważności i pracy z emocjami, które pojawiły się w następstwie zdrady.
Warto również pamiętać, że poznanie przyczyn zdrady nie oznacza ich usprawiedliwienia, ponieważ nawet jeśli w związku istniały trudności, nie zdejmują one z osoby zdradzającej odpowiedzialności za jej decyzje, kłamstwa i przekroczenie ustalonych granic.
Tak, można stopniowo uwalniać się od żalu i odzyskiwać wewnętrzny spokój, nawet jeśli osoba, która zdradziła, nigdy nie przeprosi. Wybaczenie nie oznacza jednak usprawiedliwienia zdrady, zapomnienia o niej ani obowiązku pozostania w związku.
Wiele osób traktuje wybaczenie jako coś, co może nastąpić dopiero wtedy, kiedy osoba, która je skrzywdziła, okaże wystarczająco dużo żalu i zrozumie konsekwencje swojego zachowania. Pojawia się wtedy przekonanie, że najpierw musi nastąpić szczera skrucha, później przeprosiny, a dopiero na końcu będzie można uwolnić się od bólu.
Tymczasem warto rozdzielić dwie kwestie, które bardzo często ze sobą mylimy: odpowiedzialność partnera za zdradę oraz Twoją osobistą drogę do odzyskania równowagi emocjonalnej.
Twój partner ponosi odpowiedzialność za swoje zachowanie i masz pełne prawo oczekiwać od niego uczciwości, przeprosin oraz realnej zmiany, szczególnie jeśli chcecie nadal budować wspólną przyszłość. Nie oznacza to jednak, że dopóki on nie spełni tych oczekiwań, Ty musisz pozostawać w cierpieniu i odkładać troskę o siebie na później.
Możesz zacząć pracować nad emocjami, które pojawiły się po zdradzie, nawet jeśli partner nie rozumie Twojego bólu, nie potrafi przyznać się do winy albo w ogóle nie jest zainteresowany naprawianiem relacji.
Nie musisz przy tym udawać, że nic się nie wydarzyło, rezygnować z własnych granic ani zmuszać się do wybaczenia, na które nie jesteś gotowa.
Dla części osób wybaczenie staje się ważnym elementem procesu zdrowienia, natomiast dla innych większe znaczenie ma zaakceptowanie faktu, że przeszłości nie można zmienić, i stopniowe odzyskiwanie wpływu na własne życie.
Najważniejsze jest to, żebyś nie traktowała reakcji partnera jako jedynego warunku, od którego zależy Twoja możliwość odzyskania spokoju.
Wybaczenie nie oznacza usprawiedliwienia zdrady ani obowiązku pozostania w związku. To proces, w którym stopniowo uwalniasz się od ciężaru tego, co się wydarzyło, i odzyskujesz wpływ na własne życie. Jeśli czujesz, że utknęłaś w bólu, złości lub nieustannym analizowaniu przeszłości, nie musisz przechodzić przez ten proces sama. W pracy indywidualnej pomagam kobietom po zdradzie odzyskiwać spokój, poczucie własnej wartości i zaufanie do siebie.
Być może wielokrotnie próbowałaś już wytłumaczyć partnerowi, jak bardzo Cię zranił, licząc na to, że kiedy wreszcie znajdziesz odpowiednie słowa, zrozumie skalę Twojego cierpienia i zacznie zachowywać się inaczej.
Opowiadałaś mu o bezsennych nocach, o tym, jak trudno Ci skupić się na pracy, jak bardzo spadło Twoje poczucie własnej wartości i jak ogromny lęk pojawia się za każdym razem, kiedy nie wiesz, gdzie jest albo z kim rozmawia.
Może próbowałaś mówić spokojnie, a innym razem emocje brały górę i kończyło się płaczem lub kłótnią, ale niezależnie od tego, jak wyglądała rozmowa, po wszystkim nadal miałaś wrażenie, że on nie rozumie, co naprawdę Ci zrobił.
W takich sytuacjach łatwo wpaść w przekonanie, że trzeba spróbować jeszcze raz, ponieważ być może tym razem uda się dotrzeć do partnera i wreszcie uzyskać od niego reakcję, na którą tak długo czekasz.
Warto jednak zastanowić się, czy kolejne rozmowy rzeczywiście pomagają Wam zbliżyć się do siebie i odbudować zaufanie, czy raczej sprawiają, że po raz kolejny czujesz się odrzucona, niezrozumiana i pozostawiona sama ze swoim cierpieniem.
Nie chodzi o to, żebyś przestała rozmawiać o zdradzie albo zrezygnowała z prawa do zadawania pytań, ponieważ partner, który naprawdę chce odbudować relację, powinien być gotowy na trudne rozmowy, również wtedy, gdy pewne pytania pojawiają się wielokrotnie.
Chodzi raczej o rozpoznanie momentu, w którym rozmowa przestaje być próbą wspólnego rozwiązania problemu, a zaczyna przypominać nieustanne przekonywanie drugiej osoby, że Twoje cierpienie w ogóle zasługuje na uwagę.
Jeśli nie wiesz, czy dalsze rozmowy z partnerem mają sens, spróbuj przyjrzeć się temu, jak wyglądają i co dzieje się z Tobą po ich zakończeniu.
Jeżeli odpowiedzi na te pytania są dla Ciebie niepokojące, nie oznacza to, że musisz natychmiast podejmować decyzję o rozstaniu, ale warto uczciwie przyjrzeć się temu, czy w Waszej relacji istnieje rzeczywista gotowość do zmiany.
Nie jesteś odpowiedzialna za to, żeby bez końca przekonywać drugiego człowieka, że zasługujesz na uczciwość, szacunek i zrozumienie.
Jedną z najważniejszych zmian, jakie możesz wprowadzić w swoim myśleniu po zdradzie, jest przeniesienie uwagi z tego, na co nie masz wpływu, na obszary, w których rzeczywiście możesz zacząć działać.
Nie jesteś w stanie zmusić partnera do szczerej skruchy, sprawić, żeby zrozumiał Twój ból, ani zagwarantować sobie, że kiedykolwiek usłyszysz od niego dokładnie takie przeprosiny, jakich potrzebujesz.
Możesz natomiast zacząć zajmować się własnymi emocjami, odbudowywać poczucie bezpieczeństwa i stopniowo odzyskiwać przekonanie, że mimo tego, co się wydarzyło, nadal masz wpływ na swoje życie.
Kiedy zauważysz, że po raz kolejny wracasz do pytania, dlaczego partner Cię zdradził, spróbuj na chwilę zatrzymać ten proces i skierować uwagę na to, co dzieje się w Tobie.
Zamiast zastanawiać się, co on wtedy myślał, co czuł do tamtej kobiety i dlaczego podjął taką decyzję, zapytaj siebie, jakie emocje pojawiają się w Tobie w tej konkretnej chwili.
Być może jest to złość, pod którą kryje się ogromny smutek, a może lęk przed przyszłością, poczucie odrzucenia albo bezradność wynikająca z tego, że nie możesz zmienić przeszłości.
Zwróć również uwagę na sygnały płynące z ciała, ponieważ silne emocje często wiążą się z napięciem mięśni, uciskiem w klatce piersiowej, przyspieszonym oddechem czy nieprzyjemnym uczuciem w żołądku.
Nie chodzi o to, żebyś zmuszała się do intensywnego przeżywania cierpienia albo za wszelką cenę próbowała pozbyć się emocji, lecz o to, żebyś nauczyła się je zauważać i stopniowo odzyskiwać poczucie bezpieczeństwa w kontakcie z nimi.
Jeżeli czujesz, że napięcie jest zbyt silne, możesz najpierw skorzystać z prostych sposobów ugruntowania, takich jak skierowanie uwagi na otoczenie, poczucie stóp opartych o podłogę czy kilka spokojnych oddechów.
Dopiero kiedy poczujesz się wystarczająco bezpiecznie, wróć do pytania, czego naprawdę potrzebujesz w tej chwili, zamiast po raz kolejny szukać odpowiedzi, której być może nigdy nie otrzymasz.
Po zdradzie bardzo łatwo zacząć uzależniać ocenę własnych emocji od reakcji partnera, szczególnie jeśli on minimalizuje to, co się wydarzyło, albo daje Ci do zrozumienia, że Twoje cierpienie jest przesadzone.
Być może łapiesz się na tym, że próbujesz udowodnić mu, jak bardzo zmieniło się Twoje życie, opowiadasz o kolejnych nieprzespanych nocach i przywołujesz sytuacje, w których nie potrafiłaś normalnie funkcjonować, ponieważ liczysz, że wreszcie uzna skalę wyrządzonej krzywdy.
Tymczasem Ty sama najlepiej wiesz, przez co przeszłaś i jakie konsekwencje miała zdrada dla Twojego samopoczucia, poczucia wartości czy codziennego życia.
Nie potrzebujesz zgody partnera, żeby uznać własne cierpienie za ważne, podobnie jak nie musisz przekonywać znajomych, rodziny ani samej siebie, że masz prawo przeżywać to doświadczenie na swój sposób.
Spróbuj więc zamiast kolejnego tłumaczenia się powiedzieć sobie: „To, co mnie spotkało, było dla mnie bardzo bolesne i mam prawo czuć to, co czuję, nawet jeśli druga osoba nie potrafi tego zrozumieć”.
To pozornie niewielka zmiana, ale może być początkiem odzyskiwania zaufania do własnych uczuć i potrzeb.
Jednym z dodatkowych źródeł cierpienia po zdradzie bywa przekonanie, że skoro minęło już kilka miesięcy, powinnaś wreszcie przestać o niej myśleć, odzyskać spokój i zacząć normalnie funkcjonować.
Być może porównujesz się do innych kobiet, które opowiadają, że poradziły sobie ze zdradą znacznie szybciej, albo słyszysz od otoczenia, że skoro zdecydowałaś się zostać z partnerem, nie powinnaś już wracać do przeszłości.
Tymczasem zdrowienie po zdradzie nie przebiega według jednego schematu, a czas potrzebny na odzyskanie równowagi zależy od wielu czynników, między innymi od Twoich wcześniejszych doświadczeń, dostępnego wsparcia, zachowania partnera i tego, jak głęboko zdrada naruszyła Twoje poczucie bezpieczeństwa.
Może się zdarzyć, że przez kilka tygodni będziesz czuła się znacznie lepiej, a później jakaś pozornie niewinna sytuacja ponownie uruchomi silne emocje i wspomnienia.
Nie musi to oznaczać, że cała dotychczasowa praca poszła na marne, ponieważ proces zdrowienia rzadko przebiega w sposób całkowicie liniowy.
Zamiast wyznaczać sobie datę, do której powinnaś już być „w porządku”, spróbuj obserwować drobne zmiany, takie jak większa zdolność do uspokajania się, rzadsze powracanie do bolesnych myśli czy stopniowe odzyskiwanie zainteresowania własnym życiem.
Jeśli zastanawiasz się, jak długo jeszcze będziesz tak cierpieć i czy ten ból kiedyś minie, przeczytaj również mój artykuł „Kiedy mija ból po zdradzie?”, w którym wyjaśniam, od czego zależy proces dochodzenia do siebie po zdradzie.
Nie zawsze jesteśmy w stanie samodzielnie poradzić sobie z emocjonalnymi konsekwencjami zdrady, szczególnie jeśli mimo upływu czasu nadal czujemy silny lęk, mamy trudności ze snem albo niemal każda myśl prowadzi nas z powrotem do tego, co wydarzyło się w związku.
W takich sytuacjach warto poszukać wsparcia osoby, która pomoże Ci uporządkować doświadczenia, lepiej rozumieć własne reakcje i stopniowo odzyskiwać poczucie wpływu na swoje życie.
Nie chodzi o to, żeby ktoś powiedział Ci, czy powinnaś odejść od partnera, czy zostać, ponieważ ta decyzja należy do Ciebie, lecz o stworzenie przestrzeni, w której będziesz mogła przyjrzeć się swoim emocjom, potrzebom i granicom bez presji ze strony otoczenia.
Jeżeli cierpienie jest szczególnie nasilone, pojawiają się objawy silnego lęku, uporczywa bezsenność lub poważne trudności w codziennym funkcjonowaniu, odpowiednią formą pomocy może być konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą.
Szukanie wsparcia nie oznacza, że jesteś słaba albo nie radzisz sobie z życiem, lecz że traktujesz własne zdrowie i dobrostan na tyle poważnie, aby nie pozostawać sama z doświadczeniem, które tak mocno Tobą wstrząsnęło.
W tym miejscu chciałabym zwrócić uwagę na bardzo ważne rozróżnienie, ponieważ mówiąc, że nie potrzebujesz przeprosin partnera, żeby rozpocząć własne zdrowienie, nie mam na myśli tego, że jego zachowanie przestaje mieć znaczenie dla przyszłości Waszego związku.
Możesz zacząć odzyskiwać równowagę emocjonalną niezależnie od postawy partnera, ale nie jesteś w stanie samodzielnie odbudować zaufania w relacji, jeśli druga osoba nie chce wziąć odpowiedzialności za zdradę.
Jeżeli oboje decydujecie się pozostać razem, potrzebujecie czegoś znacznie więcej niż deklaracji, że od tej pory wszystko będzie inaczej, ponieważ zaufanie odbudowuje się przede wszystkim poprzez codzienne zachowania, uczciwość i konsekwentne dotrzymywanie ustaleń.
Partner, który rzeczywiście żałuje zdrady, powinien być gotowy wysłuchać Twoich emocji, odpowiadać na trudne pytania i przyjąć do wiadomości, że nawet jeśli dla niego romans jest już zamkniętym rozdziałem, dla Ciebie jego konsekwencje mogą być nadal bardzo żywe.
Ważne jest również to, czy potrafi uznać własną odpowiedzialność bez obwiniania Ciebie, usprawiedliwiania zdrady problemami w związku czy oczekiwania, że szybko zapomnisz o tym, co się wydarzyło.
Jeśli natomiast partner nadal kłamie, minimalizuje Twoje cierpienie albo odmawia jakiejkolwiek pracy nad odbudową zaufania, warto zastanowić się, czy rzeczywiście istnieją warunki do naprawy relacji.
Nie oznacza to, że musisz podejmować decyzję o rozstaniu już teraz, ale dobrze, żebyś pamiętała, że zaangażowanie jednej osoby, nawet największe, nie zastąpi odpowiedzialności i wysiłku drugiej strony.
Chciałabym, żebyś wyobraziła sobie przez chwilę dom, który przez wiele lat był Twoim bezpiecznym miejscem, w którym budowałaś wspomnienia, planowałaś przyszłość i miałaś poczucie, że niezależnie od tego, co wydarzy się na zewnątrz, zawsze możesz do niego wrócić.
Pewnego dnia ktoś, komu ufałaś, doprowadza do jego zniszczenia, a Ty zostajesz pośród ruin, próbując zrozumieć, jak mogło do tego dojść i co teraz powinnaś zrobić.
Być może pierwszą reakcją jest oczekiwanie, że skoro to właśnie ta osoba zburzyła Twój dom, powinna teraz przyjść, przeprosić i naprawić wszystko, co zniszczyła. To zrozumiałe, ponieważ odpowiedzialność za wyrządzoną krzywdę rzeczywiście spoczywa na sprawcy.
Ale co stanie się z Tobą, jeśli ta osoba nigdy nie przyjdzie albo nie będzie chciała uczestniczyć w odbudowie?
Czy oznacza to, że masz przez kolejne lata siedzieć pośród ruin, czekając na moment, w którym wreszcie zrozumie, co zrobiła?
Właśnie dlatego tak ważne jest rozróżnienie między odpowiedzialnością za wyrządzoną krzywdę a odpowiedzialnością za własne dalsze życie.
To, że zaczynasz odbudowywać siebie, nie oznacza, że bierzesz na siebie winę za zdradę. Oznacza jedynie, że nie chcesz już dłużej uzależniać całej swojej przyszłości od decyzji człowieka, który Cię zranił.
Możesz odbudowywać ten dom wspólnie z partnerem, jeśli rzeczywiście bierze odpowiedzialność za swoje zachowanie i chce uczestniczyć w naprawianiu tego, co zostało zniszczone.
Możesz również zdecydować, że potrzebujesz stworzyć dla siebie zupełnie nowe miejsce, w którym z czasem odzyskasz spokój i poczucie bezpieczeństwa.
Niezależnie od tego, którą drogę wybierzesz, pamiętaj, że Twoje życie nie musi zatrzymać się w momencie zdrady, a Ty nie musisz czekać na cudzą zgodę, żeby zacząć je na nowo układać.
Jeśli dzisiaj wciąż czekasz na rozmowę, podczas której partner wreszcie powie wszystko dokładnie tak, jak chciałabyś to usłyszeć, chcę Ci przypomnieć, że masz pełne prawo pragnąć przeprosin, żalu i uznania wyrządzonej Ci krzywdy.
Masz również prawo oczekiwać uczciwości, szacunku i realnej zmiany zachowania, szczególnie jeśli wspólnie podejmujecie decyzję o pozostaniu w związku.
Nie musisz jednak odkładać troski o siebie do momentu, w którym partner spełni wszystkie te oczekiwania, ponieważ Twoje zdrowienie jest procesem, który możesz rozpocząć niezależnie od tego, co zrobi druga strona.
Nie oznacza to, że masz zapomnieć o zdradzie, usprawiedliwić partnera czy zmusić się do wybaczenia, na które nie jesteś gotowa, lecz że możesz stopniowo odzyskiwać wpływ na własne emocje, decyzje i sposób, w jaki chcesz dalej żyć.
Być może dzisiaj trudno Ci w to uwierzyć, ale doświadczenie zdrady, choć bardzo bolesne, nie musi na zawsze określać tego, kim jesteś, ile jesteś warta i jak będzie wyglądała Twoja przyszłość.
Osoba, która Cię zraniła, może stać się ważnym wsparciem w Twoim zdrowieniu, jeśli rzeczywiście chce naprawiać wyrządzoną krzywdę, ale nie musi być jedyną osobą, od której zależy Twoja możliwość odzyskania spokoju.
I właśnie od odzyskania tej wewnętrznej sprawczości może zacząć się Twoja droga do życia, w którym zdrada nie będzie już zajmowała najważniejszego miejsca.
Jeśli czujesz, że mimo upływu czasu nadal wracasz do tych samych pytań, nie potrafisz przestać analizować zachowania partnera albo wciąż czekasz na przeprosiny, które być może nigdy nie nadejdą, zapraszam Cię do indywidualnej pracy ze mną.
Pracując z osobami po zdradzie pomagam im lepiej zrozumieć własne emocje, odzyskiwać poczucie bezpieczeństwa i sprawczości oraz podejmować decyzje dotyczące dalszego życia w zgodzie ze sobą, bez presji, że muszą natychmiast wybaczyć, odejść albo za wszelką cenę ratować związek.
Umów się na konsultację i zacznij odzyskiwać wpływ na swoje życie, niezależnie od tego, czy partner jest gotowy wziąć odpowiedzialność za to, co się wydarzyło.
Magdalena Knapik – coach relacji, trener Radykalnego Wybaczania. Wspieram osoby po zdradzie w odzyskiwaniu poczucia własnej wartości, wewnętrznego spokoju i sprawczości.
